Σαν σημερα...

Στις 18 Μαρτίου του 1996, ο ποιητής του Αιγαίου, της Ελλάδας και της Ευρώπης έφευγε από κοντά μας, όταν σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του. Η καρδιά όσων διαβάζουν το έργο του Οδυσσέα Ελύτη βέβαια, συνεχίζει να χτυπά δυνατά. Κατανοώντας πόσο κοντά μπορεί να φέρει η ποίηση το μέλλον. Αφού πρώτα έχει κατανοήσει το παρελθόν, και έχει διαβάσει σωστά το παρόν.

Η απώλεια του Οδυσσέα Ελύτη είναι μια απτή απόδειξη του πόσο λάθος έκανε ο Ντε Γκολ όταν ισχυριζόταν ότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους. Κάποιοι είναι πράγματι αναντικατάστατοι. Και ο νομπελίστας ποιητής ανήκει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία.

Η ανάμνηση της απουσίας του γίνεται ακόμη πιο έντονη σε εποχές σαν και αυτή που ζούμε. Με την τραγικότητα των αδιεξόδων που μας κληρονόμησε το χθες, την οδυνηρή διαχείριση του παρόντος και την προσμονή για ένα μέλλον που μοιάζει να έχει φρενάρει.

«Κάνε ένα άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά», είχε προτρέψει μέσα από το έργο του. Μια προτροπή επίκαιρη. Μια φράση γεμάτη δύναμη. Γεμάτη πείσμα. Γεμάτη Ελλάδα.

Εργα και ημέρες του Χρήστου Πακιώτη

Μπορείτε να το κατεβάσετε απο εδώ

Χαμόγελο

Καλησπερα μετα απο καιρο. Η εξεταστικη τελειωνει σε λιγες μερες  (Τελος του μηνα πρωτα ο Θεος) και θα επιστρεψουμε με πολλες απροσμενες σκεψεις (μιας και περασε μεγαλο χρονικο διαστημα απο τοτε που ανεβηκε η τελευταια σκεψη). Προς το παρον μεχρι να ερθει η καλη ωρα, σας παραθετω ενα ποιημα απο τον Καρυωτακη

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.

Καλα Χριστούγεννα με ενα μελοποιημένο ποιημα "Η παραισθηση της λιμνης" (Νικολας Razastarr)

Επειδη ειναι απο το myspace ηχογραφημενο το κομματι καλο ειναι να δυναμωσετε τα ηχεια σας ωστε να το ακουσετε πιο καλα και πιο ευχαριστα

Καλα Χριστουγεννα!!!!

ΣΤΙΧΟΙ

Στο δρόμο του συνάντησε μια λίμνη...

Καιρός να ξαποστάσει... να πιει νερό...

Κι εκεί κανείς δεν ξέρει αν ονειρεύτηκε ή είδε αυτά πραγματικά..

Το μόνο που ξέρουμε είναι αυτά που μας είπε..

Πως ήταν λέει μπροστά στη λίμνη εξοντωμένος απ το ταξίδι...

Με τα μάτια κλειστά... κι άκουσε λέει φωνές παιδικές

να τον καλούν να γυρίσει στο φως να κοιτάξει

τις νεράιδες και τα ξωτικά των παραμυθιών που ζουν στα δέντρα, στα βάθη του πράσινου ορίζοντα...

Στα πέλαγα του δάσους αρμενίζουν οι σκέψεις τώρα...

Τα κρυστάλλινα νερά δείχνουν διαμάντια ουτοπίας ξακουστής..

31 χρόνια πριν... το Νομπέλ Λογοτεχνίας στον μεγάλο Ελύτη

Ήταν 10 Δεκεμβρίου του 1979, όταν o Οδυσσέας Ελύτης παρέλαβε το Νομπέλ Λογοτεχνίας από τα χέρια του Σουηδού βασιλιά Κάρολου Γουστάβου. Και μ' εκείνη την καθιερωμένη, από το πρωτόκολλο, ελαφρά υπόκλιση ευγενείας, «ο ποιητής του Αιγαίου» ύψωνε την Ελλάδα στους γαλαξίες του λόγου.

Σήμερα, τριάντα ένα χρόνια μετά, το όνομα «Ελύτης» αντιφεγγίζει στη γη της παγκόσμιας ποίησης. Δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατό του, (18 Μαρτίου του 1996, από ανακοπή καρδιάς) ο ποιητής είναι εδώ. Τραγουδιέται. Διαβάζεται. Μελετάται. Το όνομά του διαπέρασε τον χρόνο: «Έχει κι θάνατος τη δικιά του Ερυθρά Θάλασσα» .

Ο κατά κόσμον Οδυσσέας Αλεπουδέλης, του Παναγιώτη και της Μαρίας Βρανά, με πατρική καταγωγή από την Παναγιούδα Λέσβου, γεννηθείς στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης, το τελευταίο παιδί από τα έξι της οικογένειας, ο γιος που αρνήθηκε να συνεχίσει το πατρικό εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας, πήρε δικό του όνομα για να πορευτεί στον δρόμο της ποίησης.

Το «Ελύτης», γράφει ο μελετητής του Μάριο Βίτι, αποτελεί συνδυασμό της συλλαβής που προέρχεται από τις λέξεις «Ελλάδα», «Ελευθερία», «Ελένη» και της γενικής τοπωνυμικής κατάληξης των ονομάτων, όπως «Πολίτης». Είναι ένας ιαμβικός τρισύλλαβος, με ένα υγρό «λ» και γοητευτικό μουσικό τονισμό.

Θάλασσα του πρωϊού

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ' εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.
Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ' αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ' εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης