Pornostroika- ερωτας στα χρονια της πορνειας!

To cd μπορειτε να το κατεβασετε απο εδω


http://www.mediafire.com/?5dptik85fpi6jp1

Ασε με να μπω

Άσε με να μπω

                          

μέρες τώρα στην πόρτα σου λιώνω

                    

δυο κουβέντες να σου πω

                             

άνοιξέ μου, είμαι απ' έξω, κρυώνω

 

Αρρώστια η ζήλια γίνεται

παραφορά και πάθος

και κάθε της ξημέρωμα με οδηγεί στο λάθος

όσοι ζηλεύουν, μάτια μου, να ξέρεις αγαπάνε

κι όσοι αγαπάνε, μάτια μου, στο βάθος σε πονάνε

 

Τρελο απο χαρα!!!!! (ωρα για κεφι και χαμογελο)

Ο χαμένος ρομαντισμός της εποχής μας

Γεια χαρά σε όλους μετά από πολύ καιρό.

Είχα μεγάλο χρονικό διάστημα στο προσωπικό μου ιστολόγιο λόγω υποχρεώσεων γεγονότων κτλπ. Νομίζω όμως πως τώρα είναι η κατάλληλη ώρα.
Αφορμή στάθηκαν πολλά γεγονότα και καταστάσεις που με έβαλαν σε σκέψεις. Ένιωθα σαν κάποιος να προσπαθεί να με αλλάξει σαν άνθρωπο. Συζητώ τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και οι μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία να μου λένε ότι φάγανε τα ψωμιά τους και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι., οι νέοι να λένε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Βλέπω νεαρά ζευγάρια να χωρίζουν σχεδόν αμέσως σαν να μην θέλουν να δεχτούν τα ελαττώματα του/της συντρόφου να μην θέλει κανείς από τους 2 να κάνει κάποια υποχώρηση και να ψάχνουν τον τέλειο άνθρωπο και την αγάπη μέσα από τα περιοδικά ομορφιάς και την τηλεόρασης.

Το πρώτο φιλί

Σκέψεις: Κάπου θα σε βρω

Μπορει να εισαι κρυμενη πισω απο μια πετρα

η μπορει να εισαι στο δασος πισω απο κατι δεντρα

σε ψαχνω συνεχεια γιατι εισαι η δικα μου ελπιδα

αλλα οπου και να σαι θα σε βρισκω σε ηλιο βροχη και καταιγιδα

μα και αν παλι δεν σε βρω θα αγαπησω τη μοναξια

οπου εκει θα βρω την δικια μου παρηγορια

σε παρακαλω ομως μην που παιζεις κρυφτο

δεν αντεχω γιατι ζω σε ενα κοσμο σκληρο

μπορει να εισαι κρυμμενη μεσα στης θαλλασας το βυθο

μα να κατεβω εκει κατω ειναι λιγο χλωμο

οπου και να εισαι θα ερθω να σε βρω

μπορει να εισαι κρυμμενη μεσα στο γρασιδι 

και ομως ξερω οτι η ζωη ειναι ενα παιχνιδι

μπορει να βρισκεσαι πανω σε βουνα

μα που να φτασω εκει πανω ειναι πολυ ψηλα

μπορει να εισαι κρυμμενη πισω απο ενα βραχο

η ακομη να βρισκεσαι πισω απο ενα θαμνο

πολλες φορες σε βρισκω μα συνεχεια σε χανω

ετσι η θλιψη με παιρνει απο κατω

και η ψυχολογια μου εχει φτασει στο πατο 

DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ: Όταν η δημοκρατία υποτάχθηκε στο χρέος

Debtocracy final from ThePressProject on Vimeo.

Λιγα λογια για το Ντοκιμαντερ;

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Σκέψεις: Μεσα απο τα ματια ενος παιδιου

Μια καθημερινη μερα σαν ολες τις αλλες ξεκινα. Κατεβαινω στη σταση του λεωφορειου για να παω στο κεντρο της πολης για δουλειες. Μπαινοντας στο λεωφορειο η ιδια χλωμη εικονα οπως καθε φορα. Ανθρωποι να σε κοιταζουν παραξενα, ανθρωποι με κατεβασμενα προσωπα σκεφτομενοι τα προβληματα της εποχης. Το κλιμα με απωθουσε και δεν μου αρεσε αυτο που εβλεπα. Το κλιμα της μιζιερας ηταν εντονο αλλα εμενα δεν με πειραζε καθως εχω μαθει απο αυτες τι καταστασεις και μεσα στο σκοταδι να βρισκω το φως.
Σε μια απο τις στασεις του λεωφορειου ανεβαινει μια μητερα με ενα μωρο  στην αγκαλια οπου καθονται ακριβως στο μποστινο μου καθισμα. Tο μωρο εμοιαζε σαν ενας μικρος αγγελος και αυτο που του ελαμπε παρα πολυ ηταν το χαμογελο του. Αμεσως μια ζωντανια βγηκε μεσα στο λεωφορειο καθως ολοι χαμογελουσαν οταν το εβλεπαν.

Χαμόγελο

Καλησπερα μετα απο καιρο. Η εξεταστικη τελειωνει σε λιγες μερες  (Τελος του μηνα πρωτα ο Θεος) και θα επιστρεψουμε με πολλες απροσμενες σκεψεις (μιας και περασε μεγαλο χρονικο διαστημα απο τοτε που ανεβηκε η τελευταια σκεψη). Προς το παρον μεχρι να ερθει η καλη ωρα, σας παραθετω ενα ποιημα απο τον Καρυωτακη

Χωρίς να το μάθει ποτέ, εδάκρυσε,
ίσως γιατί έ π ρ ε π ε να δακρύσει,
ίσως γιατί οι συφορές έ ρ χ ο ν τ α ι.

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Σα δυο κεράσια χώρισαν τα χείλη·
κι έτσι βαθιά, γιομάτα ως ανασαίνει,
στο στήθος της ανεβοκατεβαίνει
το πλέον αδρό τριαντάφυλλο τ' Απρίλη

Ξεφεύγουνε απ' το σύννεφον αχτίδες
και κρύβονται στα μάτια της· τη βρέχει
μια λεμονιά με δυο δροσοσταλίδες

που στάθηκαν στο μάγουλο διαμάντια
και που θαρρείς το δάκρυ της πως τρέχει
καθώς χαμογελάει στον ήλιο αγνάντια.